• Omdat het vanwege alle Corona-ellende voor de vaste harde kern van enthousiaste toeschouwers niet mogelijk was de wedstrijd bij te wonen, heeft uw trouwe verslaggever de typemachine weer in de rugzak gestopt en plaats genomen achter de dug-out om verslag te kunnen doen van hetgeen zich in de groene (kunst)weide zou gaan afspelen. En dat zou heel wat blijken te zijn!

    Na een week eerder de oefenwedstrijd tegen de JO13-1 overtuigend met 4-1 te hebben gewonnen, was het deze zaterdag wederom de JO13-1 waartegen aangetreden moest worden. Immers, de 13-1 wilde ‘wraak’ voor het in hun ogen geflatteerde verlies. En daar beging uw trouwe, maar nog wat onbezonnen, verslaggever zijn onvergetelijke vergissing tijdens een kort diepte-interview met de begeleidingsstaf van de 13-1 voorafgaand aan de wedstrijd. Zeer beslist werd ik erop gewezen dat er geen sprake van was dat de 13-1 ‘wraak’ wilde voor de verloren wedstrijd, maar dat er slechts sprake was van een sterke drang naar ‘revanche’. Omdat ik geen woordenboek bij mij had en zo snel het verschil tussen ‘wraak’ en ‘revanche’ niet wist te benoemen, trok ik mij schuldbewust het boetekleed aan en luisterde vol aandacht naar de zekere voorspelling dat de 13-1 deze middag zou zegevieren. Kort samengevat: de 13-1 trad dus aan met ‘revanche’ gevoelens!

    Tja, en wat moesten onze 14-1 helden daar tegenover zetten? Er was toch overduidelijk gewonnen, dus echt moeilijk kon het niet worden. En dat was nu precies waarom Jordy dit wedstrijdverzoek had geaccepteerd. Zou de 14-1 volwassen en gefocust genoeg zijn, om wederom een goed resultaat neer te zetten? Om de druk een beetje op te voeren, werden voorafgaand aan de wedstrijd door de nog altijd getergde coach nog enkele opdrachten meegegeven die bij niet nakomen of niet slagen, zouden leiden (en ook ‘lijden’) tot trainingsconsequenties. Hierbij hoorde uw verslaggever zelfs worden als ‘suïcides’. Een duidelijke opdracht was ‘elkaar coachen’ en een andere was ‘winnen’ zonder tegendoelpunten. Want ieder tegendoelpunt zou al leiden (of ‘lijden’) tot een ‘suïcide’ (voor een andere verklaring van dit begrip verwijs ik u graag naar de spelers die hier inmiddels al van kunnen dromen (of is het ‘nachtmerries krijgen’?)). En het voorkomen van een doelpunt moest al in de voorhoede beginnen en niet alleen aan de achterhoede worden overgelaten. Met die kennis in het hoofd, keek uw verslaggever dan ook naar hetgeen zich op het veld ging afspelen.

    Maar niet alleen op het veld, ook in de dug-out! Want alle plaatsen in dit enigszins warme hok, maar ook op de stoelen er naast, werden ingenomen door spelers. Anders gezegd: Jordy moest met 6 spelers op de bank aan de wedstrijd beginnen, waarvan slechts één speler geblesseerd was. Dit waren in totaal dus genoeg spelers voor anderhalve wedstrijd. En daar begon meteen de tweede verwarring waar uw verbijsterde verslaggever mee werd geconfronteerd. Maar hierover later meer.

    Na het eerste fluitsignaal ontspon zich direct een echte strijd, waarbij uw bijna altijd objectieve reporter moest constateren dat de 13-1 al direct feller en beter georganiseerd speelde. Zo waren er in de eerste 5 minuten al direct 2 zeer goede scoringskansen van de 13-1 die we gelukkig nog net onschadelijk konden maken. Maar het duurde tot ca. de 7e minuut van de eerste helft (helft?) voordat wij onder de gevaarlijke druk uit konden voetballen. En pas halverwege de eerste helft (helft?) werd de 14-1 de bovenliggende partij.

    Het was in deze fase dat Jordy luidkeels aangaf dat er meer tempo van achteruit nodig was. Zoals bijna iedere wedstrijd duurde het bijvoorbeeld te lang voordat een achterbal of uitgooi werd genomen. Daardoor was de tegenstander weer gegroepeerd en stonden onze spelers gedekt. Ook het opzetten van een aanval duurde veel te lang. Omdat de reservebank geheel gevuld was, kon onze coach ook direct een half team uitleggen wat er in zijn ogen beter kon en ook waarom dat zo was. Zo heeft het dus toch nut om met veel wisselspelers te gaan spelen. Hoe dan ook, er was bij de weinige toeschouwers unaniem een gevoel dat het een beetje tamme wedstrijd was met een heel ander wedstrijdbeeld dan de vorige week. De conclusie kon ook worden getrokken dat de 14-1 in de eerste helft (helft?), die overigens slechts 20 minuten duurde, geen moment echt gevaarlijk was geweest en dat dit zeker ook kwam doordat de verdediging van de 13-1 goed dicht zat. Dit in tegenstelling tot de 14-1 waar slechts met veel kunst en vliegwerk de tegenstander van een doelpunt kon worden afgehouden. De reden hiervoor lag volgens Jordy voor een belangrijk deel in het gemis aan communicatie (voelt u de suïcides op de training al aankomen?), gebrek aan felheid en een te langzame opbouw. Kortom genoeg munitie voor de tweede helft (‘helft’?) waarin een half nieuw team het veld betrad.

    En deze tweede helft begon desastreus voor de 14-1. Al in de tweede minuut werd er door het midden slecht uitverdedigd. Hierdoor kon de 13-1 de aanval overnemen en bijna scoren. Gelukkig lukte dit net niet, maar vlak daarna was het weer de 13-1 die een ook alweer slecht uitverdedigen direct wist af te straffen. Direct werd de aanval gezocht waarbij de bal vanaf hun rechterzijde diagonaal over Dhyan in de linkerbovenhoek van ons doel verdween. Het was niet gek dat de 13-1 uitzinnig van vreugde was, terwijl de 14-1 met gebogen hoofd de aftrap moest nemen.

    Maar dit gebogen hoofd was er maar even, want zodra de bal rolde, werd volop de strijd aangegaan op zoek naar de gelijkmaker. Het was dan ook al snel dat Saskia vanuit de verdediging een dieptepass op rechterspits Dion gaf. Bijna vanaf de cornervlag wist Dion de bal met een fraaie voorzet voor het doel van de 13-1 te krijgen, waarna de deze via het hoofd van Ouassim voor de voeten van Nout terecht kwam. Deze bedacht zich geen moment en schoot de bal vol overtuiging in het doel en bracht daarmee de stand op 1-1. De wedstrijd lag weer helemaal open! Maar helaas werd er niet meer gescoord voordat de scheidsrechter affloot voor het einde van de 2e helft (helft?).

    In de overtuiging dat de wedstrijd voorbij was, raapte uw trouwe verslaggever al het materiaal, de getypte vellen en de typemachine bij elkaar om zich op te maken voor het diepte-interview met onze coach. Maar tot zijn verbazing maakte niemand aanstalten om ook de spullen in te pakken en het strijdveld te verlaten. Sterker, het leek wel alsof er nog een bespreking zou volgen. En pas toen werd uw verbijsterde verslaggever duidelijk dat het woord ‘3e helft’ door alle Coronaperikelen een geheel nieuwe betekenis had gekregen. Navraag bij onze Grote Leider leerde dat er nog een deel van de wedstrijd zou volgen en dat alle hiervoor gemaakte opmerkingen over eerste en tweede helft een volslagen verkeerd beeld van de wedstrijd gaven. Het betrof het eerste en tweede ‘deel’ en nu maakte spelers en coach zich op voor het derde ‘deel’. De typemachine werd dus maar weer uitgepakt, een nieuwe grensrechter trad aan (en dat was ook alweer zoiets vreemds aan deze wedstrijd: er werd geen enkele keer van speelhelft gewisseld) en weer een derde deel van het team werd gewisseld.

    En het begin van het derde deel had veel overeenstemming met het begin van het tweede deel. Het was weer in de 5e minuut dat de 13-1 een fraaie aanval had en ons middenveld en verdediging door het midden volkomen uitspeelde. Vrij voor de uitkomende keeper Dhyan werd de bal over hem heen in het doel geschoten… (althans dat dacht de 13-1). Want Dhyan keerde zich razendsnel om en wist de bal ongeveer op de doellijn te achterhalen en nog net buiten het doel te houden. Gelukkig bleef hierdoor de stand gelijk.

    Maar wellicht ontstond hierdoor enige overmoedigheid, want 5 minuten later was er juist sprake van een enorme verdedigende fout op diezelfde doellijn. De spits van de 13-1 wist hier kordaat korte metten mee te maken en de bal in ons doel te schieten. Het gevolg was dat we weer op achterstand stonden: 1-2.

    En weer toonde de 14-1 veerkracht en was het onze rechtsback die een bal naar het midden wist door te koppen. Daar vond vervolgens de snelle en mooiste combinatie van de 14-1 in deze wedstrijd plaats, waarbij meerder tegenstanders werden uitgespeeld en Bas tenslotte met een knap schot voor de gelijkmaker zorgde: 2-2. Dit keer was het de 13-1 die teruggesteld was en de 14-1 die opgelucht adem haalde.

    Maar ook nu gebied de eerlijkheid om hier te vermelden dat de 13-1 enorme veerkracht toonde en het goede spel voortzette. En het was in de laatste minuut dat er iets heel wonderlijks gebeurde. De 13-1 maakte in de ogen van de 14-1 een overtreding en speelde de aldus verkregen bal diep op hun meters buitenspel staande rechterspits. Dit had 4 voor de 14-1 desastreuse gevolgen:
    1. De spelers van de 14-1 bleven staan, omdat ze dachten een vrije trap te krijgen.
    2. De rechtspits van de 13-1 bedacht zich geen moment toen er niet werd gefloten en wist Dhyan te passeren;
    3. De grensrechter had net op dat moment een kleine black-out, vergat de vlag omhoog te steken en durfde daarna niet meer naar huis vanwege een boze zoon.
    4. de eindstand werd hierdoor 2-3 in het voordeel van de 13-1.

    Direct na het doelpunt werd er afgefloten en tot geruststelling van uw verslaggever werd er niet ook nog een verrassend 4e deel gespeeld. Ziedend van boosheid kwamen de spelers van de 14-1 naar de dug-out waar Jordy zeer kort was: maandag gaan we dit bespreken. Het leek uw verslaggever de meest wijze optie om de getergde coach niet uit te nodigen voor een traditioneel diepte-interview (hoewel dat pas één keer heeft plaatsgevonden).

    Het gevolg van dit alles is dat de spelers met angst en beven uit konden kijken naar de trainingsoefeningen van de komende week. Maar ook dat er nu weer een reden is om nog een keer tegen de 13-1 te spelen. Niet uit wraak, maar voor een revanche …

    HJ