• Na de gevoelige nederlaag vorige week was het de vraag of onze toppers zich fysiek, maar zeker ook emotioneel, voldoende hadden hersteld om met succes de strijd aan te kunnen gaan met een nieuwe tegenstander. Dit keer had Jordy als tegenstander gekozen voor de fysiek sterke mannen van de JO15-3.

    Aan de voorbereiding zou het in ieder geval niet liggen, heeft Jordy ongetwijfeld gedacht. En dat daar na het teleurstellend resultaat van vorige week ook een element van ‘straftraining’ in zat verwerkt, zal geen verbazing wekken. Eerst vond er uiteraard voorafgaand aan de maandagtraining een indringend evaluatiegesprek plaats. Daarna volgde een week van zware trainingsarbeid met als telkens terugkerend onderdeel de loodzware ‘suïcides’. Maar… zaterdagochtend stond er een fit en gemotiveerd team klaar om de klus te gaan klaren.

    Om niet voor dezelfde verrassing als een week eerder te komen staan, informeerde uw trouwe verslaggever vooraf bij onze Grote Leider uit hoeveel ‘helften’ de wedstrijd zou bestaan. En ja hoor, ook dit keer drie ‘helften’, dus wordt hierna gesproken over ‘delen’. Deze drie delen kwam Jordy goed uit, want ons team beschikt over dermate veel spelers dat nu ieder wedstrijddeel een derde van dit aantal kon worden gewisseld en iedereen daardoor twee delen kon spelen. Of dit nu zinnige informatie is, weet uw verdwaasde verslaggever overigens niet, want je kunt natuurlijk ook de groep in twee delen splitsen zodat iedereen een halve wedstrijd speelt. En deze nutteloze informatie hoeft ook niet als bladvulling te dienen, want de wedstrijd kende een dusdanig scoreverloop dat er alleen daarover al genoeg te schrijven valt. Daarom nu over de wedstrijd zelf!

    Anders dan een week eerder begonnen onze toppers zeer voortvarend en waren we duidelijk een stuk sterker dan de 15-3. Alleen werden wij geen moment echt gevaarlijk. We hadden wel veel balbezit, maar kwamen niet in het strafschopgebied van de tegenstander. Dit in tegenstelling tot de 15-3 dat in de 8e minuut opeens uit het niets Dhyan wist te passeren en scoorde. Maar gelukkig was onze grensrechter zeer alert en stak gedecideerd de vlag omhoog: buitenspel! Pffoe, dat was even schrikken! Maar voordat de ‘pffoe’ uitgeademd kon worden en deze zin kon worden getypt, was het minder dan een minuut later weer de 15-3 die aan onze rechterzijde doorbrak en de bal over Dhyan heen in het doel schoot. Terecht bleef de vlag nu naar beneden en dat betekende dat we met 0-1 achterstonden! Zou het weer een drama worden?

    Het leek daar wel op, want de resterende tijd van het eerste deel kwamen wij nog amper (gevaarlijk) in het strafschopgebied van de 15-3, terwijl de 15-3 juist keer op keer onze verdediging pijnigde en gevaarlijk voor ons doel kwam. Maar ondanks dit wedstrijdbeeld bereikten we de eerste pauze zonder verdere kleerscheuren en dat betekende dus een 0-1 achterstand.

    Benieuwd naar wat onze coach voor instructies zou geven, begaf uw nieuwsgierige verslaggever zich tot op bijna 1,5 meter van de dug-out om mee te luisteren naar de ongetwijfeld wijze woorden. Om een heel lang verhaal (de pauze duurde best lang) een stuk korter te maken, hierbij een samenvatting van het coachgesprek met direct al een belangrijke mededeling: ‘Wees een vent!’. Maar ook: ‘Het aanspelen van de verkeerde voorhoedespeler. Wie speel je in de diepte aan en wie in de voeten? Dus in ieder geval niet diep door midden!’. Of: ‘er wordt te laat en te langzaam aangesloten’. En terecht: ‘Er is geen rugdekking voor onze backs als de bal er over heen wordt gespeeld’. En misschien we de belangrijkste en meest opvallende aanwijzing: ‘Er wordt totaal geen gebruik van de ruimtes op middenveld gemaakt. Het is daar een speeltuin’. En een algemene: ‘We moeten feller zijn in de duels!’. Kortom allemaal instructies voor een beter 2e deel.


    En dat de aanwijzingen hun doel niet misten, bleek wel in dit tweede deel toen er een heel ander team (en niet alleen door de andere opstelling met 4 ‘verse’ spelers) in het veld stond.


    Was dit dan al direct vanaf de aftrap? Nee, want tot de verrassing van uw oplettende verslaggever werd er helemaal niet afgetrapt voor het tweede deel. Het spel werd hervat aan de zijkant met een ingooi op de plek waar het eerste deel was geëindigd. Ja, ja, dat zijn voor u als trouwe lezer van dit feuilleton nog eens details om thuis eens rustig na te lezen! Maar hoe het spel ook begon, de eerste 6 minuten waren we al direct veel sterker, maakten we mooie combinaties en werd er nu wel goed gebruik gemaakt van de buitenspelers Dion en Brennan. Het spel golfde van links naar rechts en de 15-3 kon er alleen maar naar kijken of achteraan lopen. Na weer zo’n van links naar rechts gaande aanval kwam de bal bij Dion die de aanval netjes afrondde met een doelpunt: 1-1.


    En toen was het hek van de dam, de beer was los of voor onze historici: alea iacta est. Want toen er één schaap over de dam was, volgden er meer. Eerst was het in de 11e minuut van het tweede deel nog weer Dion die met een hard schot de paal raakte. Maar kort daarna was het Bas die na een mooie combinatie met een geweldige dieptebal Julian aanspeelde. Julian gaf de bal vervolgens heel mooi af aan Brennan en die schoot de bal hard in het doel: 2-1!


    Een minuut later (de 13e minuut) was het Dion die met een mooi schot de arme keeper van de 15-3 wist te passeren en de stand op 3-1 bracht. En het was nog niet gedaan want 4 minuten later (dat zal dus rond de 17e minuut zijn geweest) was het Saskia die zich mooi vrij speelde en de bal diep op Ouassim speelde. Ouassim gaf de bal vervolgens heel strak voor op Brennan, die met een bekeken kopbal de stand op 4-1 wist te brengen. Het spel ging deze helft duidelijk maar één richting uit: naar het doel van de 15-3. En toen iedereen dacht dat 4-1 de ruststand voor de 2e pauze zou worden, was het in de 25e minuut toch nog een keer buitenspeler Dion die de bal mooi voorgaf op Brennan. Deze legde aan voor zijn derde doelpunt … en schoot de bal helaas net naast.


    In de 2e pauze evalueerde Jordy het tweede deel en vergeleek dit met het eerste deel. Het belangrijkste was het veel beter van links naar rechts gaan van het spel en het gebruik maken van de ruimtes op het middenveld. De spelers zagen ook dat door deze verschillen het tweede deel zoveel beter was geweest. Eigenlijk waren de enige punten van verdere aandacht dat onze reactie op balverlies onvoldoende was geweest en dat we in het derde deel moesten zorgen voor een snellere balcirculatie. Dit laatste was om fysieke duels met kans op blessures te voorkomen en daarnaast de tegenstander moe te spelen.

    Tja, en toen begon het derde bedrijf van deze voorstelling. De opening vertoonde veel gelijkenis met het tweede bedrijf. In de 5e minuut was het eerst Dion die de bal op de lat schoot en vlak daarna Ryan die net niet scoorde. En nog weer vlak daarna (de inkt van het opschrijven was nog niet eens droog) was er een scrumble in het strafschopgebied waarbij iedereen schoot en (per ongeluk) tegenhield, maar het uiteindelijk Evan was die aan het langste eind trok en de bal in het doel schoot: 5-1 en Evans eerste doelpunt.

    Het mag duidelijk zijn: de 14-1 was in deze fase dominant, duidelijk beter en ook gevaarlijker. Dat bleek ook al weer twee minuten na de 5-1, toen Ryan met een heel lange solo langs de linker zijlijn zijn tegenstander er uit liep, in de buurt van de cornervlag langs de achterlijn richting doel afsloeg, en passant nog een tegenstander uitspeelde en vervolgens de bal mooi teruglegde op Brennan. Deze nam de bal goed aan om deze vervolgens hoog in het doel te schieten: 6-1.

    En je kon de klok er op gelijk zetten, want het was weer twee minuten later toen wederom Ryan een mooie actie maakte en de bal via de binnenkant van de paal in het doel van de arme 15-3 keeper schoot: 7-1!. Wat een euforie en een verschil met de vorige wedstrijd.

    Maar zoals zo vaak, werden we wat minder scherp en waren we meer gericht op het willen scoren, dan op het dichthouden van de eigen deur. Dit resulteerde er in dat onze verdedigers regelmatig met een man te weinig stonden omdat er niet meer werd meeverdedigd op het middenveld. En als er dan ook nog slecht wordt uitverdedigd omdat er onvoldoende aanspeelpunten zijn, dan heb je aan de spitsen van de 15-3 een verkeerde. Met goed combinatievoetbal speelden zij snel onze verdedigers uit en brachten de stand op 7-2.

    Om nu te spreken over een aansluitingstreffer gaat uw druk schrijvende verslaggever wat ver, maar de ogen van de 14-1 werden in ieder geval even geopend.

    En dat was te merken. Een getergde Saskia gaf de bal mee waarna deze in de diepte op de hardwerkende Dax werd aangespeeld. Dax speelde op de achterlijn zijn tegenstander fraai uit en legde, net als Ryan een paar doelpunten eerder, de bal goed terug op de weer klaar staande Brennan. En weer passeerde Brennan de keeper en bracht daarmee de stad op 8-2.


    Het massaal afwezige publiek stond op de banken en scandeerde 10! 10! 10!, maar zo ver zou het niet komen. Wel was er vlak voor tijd nog een chaotische situatie in het strafschopgebied van de 15-3. Het was uiteindelijk Brennan die de bal bekeken in de hoek van het doel schoot en daarmee de eindstand op 9-2 bracht.


    En de coach? Die had dit keer eindelijk een tevreden glimlach op zijn gezicht. En dat betekende voor de spelers nog wel een evaluatie voorafgaand aan de maandagtraining, maar gelukkig een week met minder suïcides.


    De volgende wedstrijd zal weer een stapje moeilijker worden nu onze toppers tegen de JO15-2 moeten spelen. Gelukkig spelen we thuis en weten we weer hoe we moeten scoren!


    Uw altijd aanwezige verslaggever,
    HJ