• Na de overwinning vorige week op de JO15-2 stond dit keer de wedstrijd tegen het sterke MO17-1 op het programma. De MO17-1 is een team met speelsters die enkele jaren terug in het ADO-stadion de finale om de KNVB-beker gewonnen hadden. Een team met veel kracht en ervaring, dat zeker niet onderschat moest worden door onze toppers. Nu hadden we geluk dat niet alle speelsters van de tegenstander aanwezig waren, maar er bleef nog altijd een fysiek sterk team over. Genoeg reden dus voor coach Jordy om een intensieve warming-up te laten plaatsvinden en ook te waarschuwen dat onderschatting niet aan de orde mocht zijn.

    Zoals de laatste tijd bijna iedere keer het geval is, kwam er voor wat betreft de wedstrijdindeling ook dit keer een verrassing uit de hoge hoed van de scheidsrechter. Werden we de laatste weken geconfronteerd met een verrassende derde helft (nee, niet in de kantine, maar gewoon op het veld), deze keer bedacht de leidsman dat we het spel maar eens over 4 helften (of beter: ‘kwarten’) zouden verdelen. Achteraf gezien was dit niet heel raar, omdat de dames van de MO17-1 normaliter 2 x 40 minuten spelen en dit dus mooi in vier delen van 20 minuten kon worden verdeeld. Eén en ander betekende wel dat onze toppers in plaats van 70 minuten, nu 80 minuten moesten spelen. Maar ja, met 3 keer per week trainen, mag een extra speeltijd van 10 minuten natuurlijk geen probleem zijn.

    Maar het leek wel een probleem te worden, want direct vanaf de aftrap werd er ronduit slordig en slap door ons gespeeld. Tja, dat moet je tegen deze meiden niet doen en dus was er binnen een minuut al een eerste echte kans voor de MO17-1. Ondanks deze eerste waarschuwing werden we daar niet wakker door geschud. Nee, daar was de stevige en ook duidelijke coaching van Jordy voor nodig! Het gevolg was in ieder geval dat het eerste kwart gekenmerkt werd door zeer rommelig voetbal dat zich hoofdzakelijk op het middenveld afspeelde. Beide keepers hadden het relatief rustig en kansen waren er verder niet echt. Pas halverwege dit kwart werden wij voor het eerst gevaarlijk en kregen wij een echte kans. Helaas zag Dion kans om de keeper te raken en bleef de stand 0-0. Maar vanaf dit moment waren we wel gevaarlijker dan de MO17-1 en het was in de 15e minuut dat de scheidsrechter oefende voor hulpsinterklaas. Vrij makkelijk gaf hij ons een strafschop toen Brennan werd geblokkeerd in het strafschopgebied. Met dit buitenkansje wist Dion vanaf 11 meter wel raad en hij bracht de stand op 1-0. Tevens was dit de eerste ruststand.

    Zoals was te verwachten, troffen de spelers bij de dug-out een ontevreden coach. Omdat het een heel korte pauze betrof, waren de aanwijzingen ook kort: net als de wedstrijden hiervoor werden de aanvallen stuk voor stuk door het midden uitgevoerd in plaats van dat de buitenspelers hun positie behielden en daarmee het spel breed gehouden werd. De opdracht was dan ook gelijk aan de vorige wedstrijden en ook net als in de vorige wedstrijden was het resultaat direct merkbaar.

    In de 2e minuut van het 2e kwart was het weer Dion die langs de linker zijlijn de aanval zocht. Tenslotte passeerde hij de keeper en bracht de stand op 2-0. En ja hoor: net als de vorige wedstrijden was de beer weer los, het hek van de dam en kon het eerste schaap daar dus ook overheen, etc., etc.

    Want nog geen 5 minuten later was er een mooie voorzet van de zeer sterk spelende Nout op Brennan. Deze aarzelde niet en bracht de 3-0 op het (afwezige) scorebord.

    Maar dit betekende niet dat de MO17-1 zich gewonnen gaf. Integendeel! In de 9e minuut was het de MO17-1 dat zeer gevaarlijk dwars door onze verdedigingslinie heen brak. Het finale schot van Lies ging maar net naast, maar we waren gewaarschuwd! Helaas deden we daar te weinig mee, want binnen een minuut leek de MO17 alsnog te scoren. Gelukkig was het nu Dhyan die maar net redding bracht.

    Ook al stonden we met 3-0 voor, er was echt sprake van een wedstrijd en het viel daarbij op dat zeker Sjoerd weinig ontzag had voor de dames. Vol overgave stortte hij zich in de duels. En ook Teun speelde een erg goede wedstrijd. Hoewel hij het zwaar had tegen de rechterspits, schuwde ook Teun de duels niet en hield hij goed stand tegen de sterke, snelle en gevaarlijke tegenstander.

    Maar hoewel we ruim voor stonden, waren onze grote mannen er nu wel klaar mee! In de 12e minuut ging Brennan met de bal aan de voet dwars voor het strafschopgebied langs om vervolgens met een diagonaal schot de bal terug te schieten inde uiterste hoek van het doel: 4-0! Was de MO17-1 dan nu wel uitgeteld en knock-out? Nee hoor, want binnen een minuut was er al weer een tegenaanval waarbij onze keeper Stephan (als vervanger van Dhyan die bij de 15-1 moest invallen) door Marije werd gepasseerd. Dit betekende een ruststand van 4-1.

    En ook in deze pauze had Jordy weer enkele aanwijzingen hoe het spel beter kon. Allereerst moesten we op het middenveld meer wisselen. Ons spel was erg voorspelbaar en daarbij speelde de MO17-1 met maar twee spitsspelers. Door deze opstelling kwamen ze telkens gevaarlijk bij ons strafschopgebied en dat was niet nodig. Door veel van positie te wisselen, zouden wij beter het initiatief kunnen houden.

    Het derde kwart begon zoals het tweede was geëindigd. Een redelijk gelijk opgaande wedstrijd op het middenveld waar Evan één van zijn betere wedstrijden speelde. Altijd was Evan aanspeelbaar voor een medespeler en al voordat hij de bal aannam, wist hij waar een andere medespeler klaar stond om de bal aan af te geven. De combinaties met Nout waren ook waardevol en zoals we vorige week van Jordy hadden geleerd: wie het middenveld beheerst, beheerst de wedstrijd.

    En nu we het over Nout hebben: in de 10e minuut van het derde kwart speelde Nout zich knap vrij om vervolgens vanaf de rand van het strafschopgebied op het doel te schieten. Keepster Amira wist het schot met moeite te keren waarbij de bal volkomen onverwacht bij Brennan kwam. Deze reageerde in een reflex en kopte de bal in het doel…althans dat dacht hij, want ook deze bal werd door Amira van de doellijn gehaald en via de paal buiten het doel gehouden. Dat was een teleurstelling voor Brennan, want het was een unicum geweest als hij met het hoofd had gescoord.

    Toch was het even later weer de JO14-1 dat in kansrijke positie kwam. Dit keer was het een mooie voorzet op maat van Bas. De bal kwam bij Dion die alleen maar hoefde in te tikken … maar tegen Amira schoot. Dit zat Dion toch wel dwars en daarom vond hij het een minuut later (de 14e minuut inmiddels) tijd om Amira wel te passeren. Nadat hij zich goed vrij speelde, schoot hij de bal overtuigend in het doel en bracht de stand op 5-1.

    Maar ja, het zat ondanks de doelpogingen die wel slaagden, Dion deze middag niet echt mee. Want al weer twee minuten later (de 16e minuut dus) kopte Bas een verre ingooi van Saskia door op Dion. Die wilde net iets te graag Amira zelf weer verschalken en schoot daarbij op de paal in plaats van in het doel.

    En nu we het over de paal hebben: die werd deze wedstrijd toch wel opvallend vaak geraakt. Want na de schoten in de vorige twee kwarten, was het een minuut later (we zijn inmiddels in de 17e minuut aangeland) weer de paal die een doelpunt in de weg stond. Dit keer was het een schot van Sjoerd dat op het metaal uiteen spatte. En omdat in de 18e minuut ook nog een doelpoging van Dion door Amira werd tegengehouden, gingen we met een tussenstand van 5-1 de derde pauze in.

    In deze pauze wees Jordy op de positie van de keepster van de MO17-1. Die stond stil en dat gaf veel vrije ruimte in het doel. Maak daar gebruik van en schiet in de hoeken! Tevens wees hij er op dat we weliswaar een flinke voorsprong hadden, maar dat dit niet betekende dat iedereen voor eigen glorie moest gaan spelen. Blijf mooi voetballen, blijf overspelen naar elkaar om goede combinaties aan te gaan en blijf ook vooral zakelijk spelen!

    Maar ja, zoals altijd bij een grote voorsprong, is dit hetzelfde als praten tegen een muur: er wordt niet echt geluisterd. Althans: er wordt weinig mee gedaan. De wedstrijd was eigenlijk ook wel gelopen en de conditie ging in het vierde en dus laatste kwart ook een rol spelen.

    Dit vierde kwart begonnen we heel voortvarend. Eerst werd er al in de eerste minuut door ons gescoord, maar het was heel terecht dat de scheidsrechter dit doelpunt afkeurde. Dit gebeurde vanwege buitenspel, ondanks dat de grensrechter niet reageerde met het bekende signaal ‘vlag omhoog’. Dit afkeuren was slechts uitstel van executie, want een minuut later was daar een fraaie pass van Nout op Bas. Bas bleef heel rustig en schoot de bal mooi in de hoek. Daarna barste er werkelijk een explosie van blijdschap bij hem los, omdat hij nu ook zijn doelpunt had meegepikt en daarmee de stand op 6-1 had gebracht.

    En Bas was nog niet klaar, want binnen een minuut na de aftrap kreeg Bas van Sas de bal aangespeeld. Bas gaf vervolgens voor op Luka die de 7-1 maakte en daarmee de eindstand op het bord bracht. Beide partijen konden terugkijken op een leuke wedstrijd waarbij de eindstand eigenlijk geen goed beeld geeft van de geleverde strijd. Die ging de gehele wedstrijd eigenlijk redelijk gelijk op, alleen wisten wij wel vaak te scoren, terwijl de MO17-1 hier meer moeite mee had.

    Valt er verder nog iets te vermelden over de wedstrijd? Jazeker! Laten we het vooral even hebben over de uiterst felle duels die Luka en Jet met elkaar uitvochten. Het mooiste moment van wellicht de gehele wedstrijd was wel toen Luka vol overgave een bal van Jet meende af te pakken en …. finaal

    gedold werd. Luka gleed nog even door en bleef verbouwereerd op de grond zitten waarbij hij moest toezien hoe Jet naar hem zwaaide en het spel een vervolg gaf. Maar ook mooi was dat Luka hier van iedereen zelf het hardst om moest lachen!

    Andre bedankt voor het vlaggen van de gehele wedstrijd en Stephan bedankt voor het invallen.

    Volgende week wacht ons de derde en beslissende episode van de trilogie ‘Best of Three’ tegen de JO13-1. Hiervoor hoeft denk ik niemand extra gemotiveerd te worden. Dit keer gaan wij voor revanche!

    Uw door de harde en koude wind verkleumde, maar altijd trouwe, verslaggever:

    HJ