• Na een week van onderlinge plaagstootjes op school, extra hard trainen en bij beide teams een tot in de toppen van hun tenen gemotiveerde coach, vond afgelopen zaterdag de finale plaats van de ‘Best of Three’. Nadat de eerste wedstrijd overtuigend door de JO14-1 met 4-1 was gewonnen, was in de tweede wedstrijd de winst voor de JO13-1: 3-2.


    Op zich is de 14-1 beter gewend met verliespunten om te gaan dan de 13-1, maar de wijze waarop de laatste wedstrijd was verloren en vooral ook de wijze waarop de verwende jongetjes (☺) van de 13-1 die overwinning voor de ogen van de 14-1 vierden, schreeuwde gewoon om revanche. Ja, beste en trouwe lezer, als u meer wilt weten van die laatste wedstrijd, kijkt u dan even in de archieven van Forum Sport en lees nog eens terug wat een partij dat enkele weken geleden was. Maar wat u toen niet heeft kunnen lezen, is dat de 14-1 toen met opgeheven hoofd, maar met pijn in het hart, moest aanhoren hoe er feest werd gevierd en de 13-1 op hamburgers werd getrakteerd. En zoals uw trouwe verslaggever toen allen al over de wedstijd en niet eens over het feest daarna schreef: die vernedering schreeuwde niet om wraak, maar wel om revanche. En die uitdaging werd door de staf van de 13-1 aangenomen zoals Jordy eerder ook na de 4-1 zege van de 14-1 akkoord was gegaan met een revanchewedstrijd.


    En nu was het dan zo ver! Eindelijk konden de echte mannen van de kleine jongens worden onderscheiden, al was het nog de grote vraag wie wie zou worden. De tactiek en voorbereiding speelden natuurlijk een belangrijke rol en de ervaren coach Jordy begreep dit als geen ander. Na gedurende de week al op specifieke onderdelen te hebben getraind, liet hij ook op de wedstrijddag niets aan het toeval over. De echte sportman was opgestaan die geen genoegen kon nemen met verlies. Dit had echter tot gevolg dat de 14-1 al om 9.15 uur in de porto-cabin klaar zat voor de wedstrijdbespreking terwijl de wedstrijd pas om 10.30 uur zou beginnen. Een goede reden dus voor uw al een beetje op leeftijd zijnde verslaggever om zich nog maar een keertje lekker om te draaien en zich pas om ca. 10.15 gewapend met typemachine en potlood naar de arena te begeven.


    Daar aangekomen bleek wel dat de clash der Titanen binnen de club niet onopgemerkt was gebleven. Niet alleen stonden er rondom het veld diverse scouts en coördinatoren, maar ook de perschef van Form Sport was aanwezig om met eigen ogen te aanschouwen hoe deze strijd zou aflopen. Eén ding was in ieder geval zeker: De 14-1 zou de wedstrijd niet zo gemakkelijk ingaan als de vorige keer. Van onderschatting was absoluut geen sprake en iedereen was tot in de kleinste haarvaatjes gemotiveerd. Ook van belang voor u als trouwe lezer is om vooraf te weten dat deze wedstrijd na weken van afwijkende indelingen gewoon ouderwets uit twee ‘helften’ zou bestaan.


    Na het eerste fluitsignaal begon een wedstrijd die weliswaar fel was, maar van een niet bijster hoog niveau. Het spel speelde zich hoofdzakelijk op het middenveld af en er waren weinig kansen voor beide teams. Eigenlijk was het gewoon een wedstrijd met een lage amusementswaarde. Maar na de eerste twaalf saaie minuten kwam er plots leven in de brouwerij en was het de 13-1 die de eerste doelkans had. Na een goede aanval volgde een gericht schot, dat maar net door Dhyan door middel van een knappe redding met zijn voet tot corner kon worden verwerkt. Nu is het eerste deel van de wedstrijd nooit het beste deel van de 14-1, maar iedereen werd wel even wakker geschud. De volgende kans was dan ook in de 18e minuut voor de 14-1 toen Dion heel alert reageerde op een verkeerde terugspeelbal van de 13-1. Hij onderschepte de bal, maar zag zijn schot op het doel helaas net naast gaan. Vier minuten later (de 22 minuut dus) was er wederom een mooie kans voor de 14-1. Ouassim nam van ca. 5 meter buiten het strafschopgebied werkelijk heel fraai een vrije trap. Terwijl iedereen dacht dat de bal zomaar het doel in zou draaien, werd deze nog net tot corner verwerkt. De stand bleef dus nog altijd 0-0, maar geleidelijk aan zag de neutrale toeschouwer (maar ja, was die er wel?) een steeds sterker aandringende 14-1, terwijl de 13-1 steeds meer moeite had om over de middenlijn te komen. Maar om nu te zeggen dat de wedstrijd sprankelend was? Nee, nog altijd niet.

    Het spel speelde zich hoofdzakelijk op het midden van het veld af waar zich alle spelers dicht op elkaar bevonden. En het was aan het goede verdedigende spel van beide teams te danken dat het spel op het midden van het veld bleef en er geen echte kansen werden gecreëerd. Opvallend hierbij was de positieve wijze waarop aanvoerder Jort zijn medespelers coachte en ze tot een hoger niveau met zelfvertrouwen wist te brengen.


    Uiteindelijk duurde het al met al tot de 27e minuut voordat er pas weer een volgende doelkans kwam en wederom was dit er één voor de 14-1. Ouassim maakte een fraaie halve omhaal, maar deze werd met veel moeite nog net door de keeper tot een corner verwerkt. Kort daarna volgde al weer een volgende kans. Deze werd echter ook net gemist, maar dat deed er eigenlijk niet toe, want er was sprake van buitenspel. Ondanks alle gemiste kansen, was het voor de toeschouwers nu toch echt wachten op het eerste doelpunt van de 14-1, want dat hing gewoon in de lucht. En ja hoor, in de 31e minuut was het zover! Terwijl de 13-1 een aanval probeerde op te zetten, werd er door de 14-1 goed gestoord. Hierbij wist Dion uiteindelijk de bal af te pakken en de bal beheerst achter de 13-1 keeper in het doel te schieten: 1-0! Wat een blijdschap bij de 14-1!


    Niet lang daarna floot de scheidsrechter voor de rust en konden we terugkijken op een niet heel mooie, maar wel spannende eerste helft. En zoals altijd spoedde uw verslaggever zich naar de dug-out van de 14-1 om van afstand te beluisteren met welke tactische aanwijzingen Jordy zijn man- (en vrouw)schappen voor een betere tweede helft het veld zou gaan insturen.


    Om een heleboel vragen en antwoorden kort samen te vatten, kwam het eigenlijk op twee zaken neer: 1. ”Zoek meer de vleugels op en niet door het midden aanvallen” (hé, hadden we dat al niet vaker tijdens vorige wedstrijden gehoord?) en 2. “Onze centrale verdediging moet eerder druk zetten als de tegenstander vanuit hun verdediging een aanval opbouwt. Dat scheelt ons veel loopwerk, de tegenstander wordt dan overrompeld en heeft dan geen tijd genoegd om zowel na te denken als een aanval op te bouwen”. Deze aanwijzing onderbouwde Jordy met behulp van het magneetbord waar iedereen vol aandacht naar keek (zie foto). Omdat het natuurlijk geheime informatie betreft, kan ik u hier niet verder toelichten op welke wijze Jordy met deze tactiek de wedstrijd nog meer in het voordeel van de 14-1 dacht te beslissen. Mocht u er echter meer over willen weten, dan zal de coach onder vier ogen waarschijnlijk best een toelichting willen geven. Hoe dan ook, hier moesten de toppers van de 14-1 het mee doen en uw verslaggever ging er, inmiddels door ervaring wijs geworden, gewoon vanuit dat er in de tweede helft een beter 14-1 te zien zou zijn dan in de eerste helft.


    En ja hoor, ook deze voorspelling kwam uit. Eigenlijk zou de JO14-1 de gehele tweede helft het spel domineren. Het begon al in de 6e minuut toen Luka een puntgave vrije trap richting Bas gaf. Deze kopte de bal mooi in waarbij de bal uiteindelijk voor de voeten van Ouassim kwam. Die bedacht zich geen seconde en schoot de bal in het doel: 2-0! Nu ging het er voor de 13-1 somber uitzien. Waarschijnlijk kwam bij sommige 13-1 spelers langzamerhand het doemscenario naar boven dat ze later op de middag met een feestvierende 14-1 te maken zouden krijgen. Niet dat ze ook maar enig moment de moed opgaven, maar je zag gewoon dat de 14-1 niet van plan was zich nog de kaas van het brood te laten eten. Geen moment werd verslapt en de verdediging van de 13-1 onder leiding van de altijd betrouwbare Julian stond eigenlijk continu onder druk, maar weerde zich kranig.


    Maar in de 15e minuut volgde eigenlijk wel de genadeklap toen Luka, geheel volgens de aanwijzingen van Jordy, al vroeg goed stoorde. Hierdoor kreeg Dion de bal, bleef kalm, passeerde heel beheerst de keeper en scoorde de 3-0!


    En twee minuten later was het al weer raak! Teun gaf een mooie dieptebal op Luka. Luka gaf vanaf links voor waarbij de bal over iedereen heen ging en bij een speler van de 13-1 terecht kwam. Deze wilde snel een tegenaanval opzetten, maar heel knap wist Dion de bal af te pakken en werkelijk snoeihard de bal in het doel van de 13-1 te schieten: 4-0 en de wedstrijd was definitief gelopen.



    Maar als u als trouwe volger van dit wekelijkse feuilleton nu denkt dat de 14-1 gas terug nam, dan heeft u het niet bij het rechte eind. Integendeel. De tot op het bot gekrenkte coach Jordy die nog dagelijks nachtmerries had van het gezang en feestgedruis na de nederlaag tegen dit 13-1 team, spoorde zijn man- (en vrouw)schappen aan om geen medelijden te hebben en de score verder te laten oplopen. De verwende jongens van de 13-1 verdienden het immers om vernederd te worden (of iets van die strekking).


    Nu, dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Die wil was er ook bij de man- (en vrouw)schappen, met als gevolg dat de strijd onverdroten door ging. Maar in plaats van de score uit te bouwen, dreigde de 13-1 aansluiting te vinden nadat de 14-1 een overtreding in het eigen strafschopgebied maakte. Terecht floot de scheidsrechter en wees onverbiddelijk naar onze penaltystip! Dillon, die al een paar keer zeer goed bij de 14-1 had ingevallen, nam plaats achter de bal terwijl Dhyan op de doellijn zijn positie innam. En hier kwam de vooruitziende blik van coach Jordy naar voren. Niet voor niets had de 14-1 de laatste training veel aandacht aan het nemen van strafschoppen besteed waarbij Dhyan tegelijkertijd trainde in het tegenhouden daar van. En deze oefening betaalde zich uit. De door Dillon genomen bal vloog heel mooi naar de hoek van het doel, maar tegelijkertijd vloog ook Dhyan gestrekt naar diezelfde hoek. En met zijn vingertoppen wist Dhyan de bal uit het doel te houden. Wat een redding, wat een vreugde bij de 14-1 en wat een teleurstelling voor de 13-1 (wat één schot al niet voor verschillende emoties teweeg kan brengen).


    De rest van de wedstrijd was op papier eigenlijk een formaliteit, maar voor de spelers ging de strijd onverminderd verder. De 14-1 viel aan en de 13-1 verdedigde uit alle macht. Desondanks duurde het nog tot de 25e minuut voordat Brennan een heel mooie dieptepass op Dion gaf, die al weer zijn 4e doelpunt van de wedstijd maakte (5-0). En hier bleef het niet bij! Want kort voor tijd was er zoals zo vaak deze wedstrijd weer een mooie combinatie van Luka en Dion waarna Dion met een mooi schot de eindstand van 6-0 op het (dit keer uitbundig werkzame) scorebord bracht. Wat een mooi gezicht voor de fans van de JO14-1.



    En de coach? Die kon zijn geluk niet op. De emoties waren waarschijnlijk gewoon te veel voor hem, want waarom zou je anders de nabespreking uitstellen tot maandag voorafgaand aan de training? Maar van een snel naar huis gaan was bij Jordy geen sprake! Oh nee, deze uitslag moest gepast gevierd worden en hoe kon dat anders dan …. met hamburgers voor het gehele team! Het was jammer dat de spelers van de 13-1 zo snel met de staart tussen de benen het terrein verlieten, want anders hadden ze getuige kunnen zijn van een tevreden, blij en van de hamburgers genietende JO14-1. Hierbij past dan ook zeker een woord van dank richting hamburgersponsor en grensrechter Chris! Het was natuurlijk jammer voor de 13-1 dat ze niet aan het feestgedruis konden deelnemen en om de pijn te verzachten heeft coach Jordy maar een foto voor ze op facebook gezet (zie foto).




    En het traditionele diepte interview? Dat vond voor de verandering plaats met de staf van de JO13-1. Zeer sportief werden ruiterlijk het lot c.q. de vernedering gedragen en werd erkend dat de 14-1 deze wedstrijd gewoon een volledige maat te groot was geweest. Wat hun vooral was bijgebleven was dat de wedstrijd al in een vroeg stadium van de tweede helft was beslist. De eerste helft ging het nog redelijk gelijk op, maar in de tweede helft maakte enkele spelers van de 14-1 het verschil. En ondanks het verlies waren ze heel trots op de spelers van de 13-1. De reden hiervoor was dat het toch wel heel veel zei dat de spelers van de 14-1 zelf met het 6e doelpunt nog zo blij waren geweest. Dat je dit als jonger team bij een ouder team kunt afdwingen, dat betekende toch ook wel wat voor de jonge spelers. Een zeer goede en scherpe conclusie!


    Tenslotte: Na het laatste fluitsignaal van de goed leidende scheidsrechter werden de spelers en coach van de 14-1 sportief gefeliciteerd door de 13-1. En maandag? Dan zal iedereen weer gewoon aan de volgende wedstrijd terugdenken en elkaar misschien met een veelbetekenende glimlach op school even laten weten te beseffen hoe de verhoudingen weer liggen. Maar plagen? Nee, dat past niet tussen twee teams die elkaar goed kennen en waarvan de spelers regelmatig samen spelen. Er was immers geen sprake van wraak, maar van een sportieve revanche. En dat wilde uw verslaggever nu even kwijt!


    Uw trouwe verslaggever,
    HJ