• Forum Sport JO13-1 – DHL JO13-1
    Zaterdag 9-20-2021
    Door Quirinius van Dorp

    Na een week hard te hebben getraind mochten we weer lekker vroeg verzamelen. Zaterdagochtend om 06:30u de wekker zetten is al jaar en dag niet meer mijn ideaal en de beloning is dan ook groot wanneer ik de portocabin benader en door een vrijwel voltallige, enthousiaste spelersgroep hartelijk wordt ontvangen met de vraag, “Bent u uitgeslapen?!” De trainers werken doordeweeks onverstoord met de spelers aan opbouw verstoren, eigen opbouw en dode spelmomenten en er wordt hard getraind, maar aan het begin van het seizoen kwam ik geregeld gapende spelers tegen bij de voorbespreking van onze wedstrijden op zaterdagochtend. Nu niet meer. Ik kaatste de vraag terug, “Wie heeft er goed geslapen? Steek je rechterarm in de lucht!” Alle rechterarmen omhoog. “Wie heeft er zin in? Steek je linker arm ook in de lucht!” En daar stonden we, om 07:25u op zaterdag met z’n allen met alle handen in de lucht en een bulderende strijdkreet. Ik kreeg er spontaan vertrouwen in. Ik had er een foto van moeten maken, want niet iedereen was erbij om ervan te genieten…

    Een snelle blik op de verrichtingen van onze tegenstander DHL leerde dat zij het dit seizoen zwaar hebben. Er werd vaak met ruime cijfers verloren en hoewel dat voor ons voorafgaand aan de wedstrijd vertrouwen schept, mag je daardoor natuurlijk niet verslappen en zeker niet overmoedig worden. De spelers worden ongeacht het spelverloop te allen tijde op hun eigen inzet beoordeeld en halfzachte duels of het verzaken der taken leidt onmiddellijk tot wissel. Met elke wedstrijd 5 sterke spelers op de bank is dat een goede motivatie om er vol voor te gaan!

    We knalden uit de startblokken en voor ik het door had was het al rust met 4-0 op het bord. Niet alleen een mooie tussenstand maar ook een dermate hoge inzet van alle 11 veldspelers dat het wisselen als beloning werd uitgesteld. De organisatie stond, het spel voltrok zich weer voornamelijk op de helft van de tegenstander en er leek geen vuiltje aan de lucht. Het blijft echter een teamsport en iedereen komt aan spelen toe, dus op zeker moment, ondanks de aanhoudende werklust van onze spelers, werd er een ingrijpende wisseling van de wacht doorgevoerd. Normaal gesproken zou dat hooguit vers bloed moeten betekenen, maar het noodlot sloeg toe. De organisatie was nog niet hersteld van de ingrijp en we kopten per ongeluk de bal in eigen doel. De dame van de tegenpartij heeft er deze dag dacht ik ook eentje in eigen doel gekopt, dus laten we die in gedachten maar gewoon tegen elkaar wegstrepen. De tussenstanden heb ik niet meer helder voor de geest, maar het tweede tegendoelpunt was misschien wel het mooiste doelpunt van de dag. Misschien stond onze keeper iets te ver uit zijn doel maar de afronding was van grote klasse. Zelf vind ik het altijd prettig wanneer beide teams iets om te vieren hebben. Het zijn allemaal kinderen in het veld en die gun je toch ook allemaal hun succesjes? Als vader van 2 kids leef ik altijd mee met de verliezers. Nu hadden ze ten minste ook een moment om te juichen.

    Na een korte hoofdschudpauze herpakten wij ons weer en om het niveauverschil toch ook nog in cijfers uit te drukken werd de eindstand 6-2 op het scorebord gezet. Het vieren kon beginnen, en hoe beter dan met beschuit met muisjes in de kleedkamer?